با عشق برای عشاق پر پر شده

سال ِ 67 و مرداد

سال ِ 86 پایان ِ مرداد

عکسهای ِ خاوران را روبروی ِ خود گذاشتم ،به چند وبلاگ  رفته ام و در مورد کشتار 67 مقاله و شعر ها رو خوندم به وبلاگ ِ ایرج شهبازی دستجرده رفتم ،در مورد تاریخ ،چگونگی شروع کشتار و اعتراض بعضی ها و همکاری بعض دیگر در کشتار و....

 همه ی این مطالب را بارها خوانده بودم ...ولی باز،با هر بار خواندن دوباره اشک می ریزم ،نه برای ِ آنان که ناجوانمردنه به مسلخ رفتند ،برای خودمان که چقدر مسئولیم و برای این مردم ، مردمی که هنوز هم مهر سکوت بر لب دارند ..

سر در زیر ِ گورهای ِ نا مرئی

احساس ِ قشنگ ِ  همآغوشی می کنند

به عکسی نگاه می کنم که خاوران در آن نقش بسته و خاکی که برای برادرم است ..نوک ِ انگشتم را روی آن می کشم و...

می خواهم راحت بنویسم مثل ِ همیشه ..نمی توانم فقط با ریختن اشک خود را آرام کنم ، و باز آرام به همه نگاه کنم و آرام حرف بزنم و سعی کنم به مردم نشان بدهم که چه گذشته بر مادرم ..

من عصبانی هستم ...

من کینه دارم ..

من داغون هستم ...

ولی به من اجازه نمی دهند برای ِ این گونه خشم...

اجازه ندارم ، برادرم به من این اجازه نمی دهد.. او که آنطور وحشیانه از نفس کشیدن محروم شده ، به من اجازه خشم نمی دهد ...

امروز از مونا می نویسم ..از لاله ..از یاسر ..و بسیار از فرزندان ِ این کشته شدگان ..

از مونا که مادرش را گم کرده ،از لاله که نمی داند پدرش در کجا آرمیده ...از یاسر که پدر و مادر ندارد ..و ....

با خودم حرف می زنم که حق این مردم است که این چنین عذاب بکشند حق ِ اینان است در آن زمان که فرزندان ما را می کشتند و دسته دسته به گورستان می فرستادند ،این مردم ، همین مردم که از کمبود بنزین می نالند همین اینان که از گرانی و ناامنی ،فقر و فساد و اعتیاد و فحشا می نالند ،همین مردم این کشتار را تصدیق می کردند .

به من نگویید همه این طور نبودند ،که خود می دانم ...همه نبودند ..دوره ،دوره ی ترس و خفقان بود و الان هم هست ، تاریخ دهه ی شصت ِ ایران بخوانید ،بخوانید که چطور بعضن کسانی همراه بودند در این کشتارها و چطور بر ما که فقط اعضای ِخانواده این پرپر شده ها بودیم سنگ می زدند و چطور ما را کافر می خواندند ..

نمی خواهم از غم از دست رفتن این جوانان بنویسم ،می خواهم بگویم که چه ها  کشیدند این خانواده ها ،

زنی که چهار فرزند داشت و شوهرش اعدام شده بود ،در منازل و محل ِ کار قاتلین همسر ِ خود کار می کرد تا شکم ِ فرزندانش را سیر کند .

بر پدر م چه گذشت ...کجا بودند،مردمی که برادرم برای ِ آنان بر  دار  شد . ..روبروی ما می ایستادند و ما را مایه ننگ فامیل می دانستند ..همین مردم ...حالا می نالند از گرانی ...از اعتیاد که به سن زیر 15 ساله ها رفته ، از دخترانی که کنار ِ خیابان می ایستند و تن فروشی می کنند ..خاک بر سر این همراه کنندگانِ ِ  جنایت کاران باشد و همیشه سو گوار باشند که این چنین با ما کردند برای ِ مذهب یا خمینی یا حکومت عدل الهی ...

نگویید گول خوردند نگویید نمی دانستند که این رژیم چه زالویی است نه ...نادان هم که می بودند از این کشتارها می بایست می فهمیدند و همه با همه با خانواده ها همراه می شدند ...ولی ..ولی سکوت کردند به بهانه ی پدر بودنشان ،مادر بودنشان ،بدی اقتصاد ،مسئولیت ِ زندگی وترس ، ترس از مردن که می خواهند زنده بمانند ..

خوب حالا زنده اند ، دیگر چرا برای معتاد شدن ِ پسر خود و روسپی گری دخترشان .، و...ناراحت هستند ...باید این طور می شد اکبر محمدی جان داد آن طور ...ولی این را می دانم که خانواده همین اشخاص وقتی فرزندان ما به بالای دار می رفتند ، موافق این کار بودند و حالا خودشان ...و کسانی هم که برای ِ اکبر سکوت کردند حتی در مراسم او نیامدند باید بدانند که جهل و قدرت طلبی روز افزون این نظام گریبان ِ آنان را هم خواهد گرفت ،برای هرکس به شکلی ... مهندس بیکار ...دختر بدون ِ جهیزیه و پر تمنا ،برادر ِ معتاد ، و...

از در نیاید از پنجره ،از پنجره نشد از دریچه و....

مشکلات مرک بارِ ِ  بر سر ِ کار بودن ِ ِ این رژیم و سکوت ِ مردم، دامن گیر همه خواهد شد و نوبت به همه خواهد رسید وگرچه الان هم رسیده ...بهای ِ این سکوت ِ مرگبارِ را این مردم می پردازند  .....

من خشم دارم .

.به برادرم هم گفتم باید این بار بگذارد داد بکشم ...

باید داد بکشم ..

همان سالی که  برادرم کشته شد، از سال ِ قبلش اسم ِ پدر و مادرم برای رفتن به حج در آمده بود و آنان عازم بودند به خانه خدا (مثلن) در حالی که سیاه پوش بودند و مردم به ما می گفتند مگر کافران و خانواده اعدامی به مکه باید بروند ؟

پدر من که مذهبی بود و مادرم ...آنان بسیار کار کردند تا هزینه رفتن به حج را تهیه کنند ....و همراه با رفتن ِ خود درد را هم با خود بردند ...حتمن مادرم آنجا از مردم به خدا  گله گی کرد و از خدا داد خواست ....

من نمی توانم خشم نداشته باشم وقتی در مرداد 67 مادرم به سر مزار ِ ِ برادرم در خاوران ِ تهران رفته بود ...دید کانال های ِ  کنده شده هست که با خاک پر کرده بودند ،اوبه نزدیک این کانالها رفت و ناگهان دید ،گوشه ای از دست ِ یک جنازه از خاک بیرون است ...مادرم در جریان اعدامها نبود و همه رو صدا زد ، در حالی که به شدت دچار تشنج شده بود و مادریکی  دیگر از اعدام شده ها  که قوی تر بود او را به بیرون خاوران برد و ...برگشت خاکها را کنار زد و گود کرد تا جنازه کاملن زیر ِ خاک قرار بگیرد ...مادرم آنقدر جیغ کشید تا از حال رفت ، او دچار شوک شده بود ...آخر پسر ِ بیست و یک ساله اش را هم اعدام کرده بودند ...او هنوز هم به شدت بیمار است ...

به یاد دارم آنقدر بچه بودم که کلمه اعدام برایم عجیب بود و می دیدم که بزرگترها در مورد طناب و به دارکشیدن می گویند ...من در عالم ِ بچگی خود به انباری خانه مان ِ رفتم و از سقف ِ انباری که حلقه ای  آهنی رویش بود بند نایلونی را گره زدم ،آنقدر بچه بودم که نمی دانستم نخ ِ نایلونی که با آن جعبه شیرینی را می بندند مناسب نیست ،وقتی خوب گره زدم ، روی ِ چهار پایه ای ایستادم و حلقه ی نخ نایلونی را دور ِ گردن ِ خود گذاشتم و بدون ِ لحظه ای درنگ ، چهار پایه را با پایم به کناری انداختم و از سقف انباری آویزان شدم ...می خواستم بدانم به دار زدن یعنی چی ...و نخ ناگهان پاره شد ومن هم به زمین افتادم ، دور گلویم به شدت ورم کرد ، همانند یک گردبند ،دور تا دور ِ گلویم ورم کرد و سیاه شد و ..مادرم چقدر گریه کرد ..تصمیم گرفتند دیگر هرگز پیشم از دارو اعدام چیزی نگویند ..

وقتی در تلویزیون صحنه ی بدار کشیدن آقای ِ طاووسی را دیدم و این که چگونه بر طناب بوسه می زد و می خندید به یاد کار ِ خودم افتادم ...و هم چنان مشتاقانه منتظر ِ مرگم که به نزد ِ برادرم بروم تا تنها نباشد تا دلش نگیرد از این همه نا مردمی که دید و رفت ..

من از 67 نگفتم ..من از جریانات قبل و بعد از آن گفتم ...از دردی که بر همه ی ما رفت ....اگر چه هر چه بگویم باز هیچ نگفتم ..

لعنت بر کسانی که بر دستان خود دمپایی می گذاشتند و بر صورت ِ زیبای ِ دختران ما سیلی می زدند ...که مثلن نامحرم یا نجس هستند ..

لعنت بر کسانی که دهان ِ برادرم را با پارچه پر کردند و بعد بستند و نگذاشتند تا آخرین فریادهای خود را راحت بزند ...وقتی گلوله سینه اش را شکافت نتوانست از درد راحت داد بکشد و دهانش بسته ماند و فریاد در گلویش هنوز جا مانده ...فریاد در گلویش جامانده ..

لعنت بر همه ی کسانی که با تعصب ناآگاهانه و یا آگاهانه ی خود بر تن ِ برادرم شلاق و کابل فرود می آوردند ...

لعنت بر همه ی آنان که حکم اعدام ِ جوانان  را راحتر از نفس ِ آلوده ی خود که در کمتر از ثانیه ای به بیرون می آمد ، امضا می کردند ...

لعنت بر همه ی کسانی که شاهد بودند یک مجروحی را با طناب بر لبه ی پشت ِ وانت بستند و روی ِ آسفالت شهر می کشیدنش و خوش خوشانشان می شد که کافری را با شکنجه می کشند ...

لعنت بر همه ...لعنت بر همه

بر همه ی کسانی که در استادیوم شهر من در 60 جمع شدند تا شاهد تیر باران علنی نه نفر از بهترین فرزندان ِ ایران باشند ...

لعنت بر همه ...کسانی که باعث مرگ خواهرم شدند ...در جمعه ای سیاه که به مزار ِ برادر خود  در خاوران رفته بود ،پاسداران  ماشینی پر از جنازه در روز ِ روشن جلوی ِ چشمان گریان خانواده های ِ اعدامی ها آوردند و او و دیگران را از خاوران بیرون کردند تا کشته شدگان را دفن کنند...و در مسیر باز گشت خواهرم بر اثر سانحه اتومبیل جان ِ خود را از دست داد ...لعنت بر نیری که حکم قتل ِ برادرِ من را امضا کرد ...لعنت بر کسی که او را بر سر ِ کار گمارد ..لعنت ..

به عکس ِ خاوران نگاه می کنم ،به عکس ِ برادرم هم ..

و به فریادی که در گلوی ِ او ماند ، به خاوران که در آنجا  نمی توانی بغض کنی ، ،آنقدر فکرت پرت می شود،  که دلت می خواهد خود را پرت کنی به دورن ِ گوری که همه در آن  آرام با هم به خواب رفته اند ..

بغض بی معنا ست ..بغض به من می خندد می گوید بی خیال ِ ما ..من اینجا به دردی نمی خورم ...

دور می گردم از درد از خشم  ، دور می زنم ..

دور می زنم ، زن بودنم را

دور می زنم ، مادر بودنم را .

دور می زنم نفس کشیدن خود را

دور می زنم عشق را

دور می زنم خوشی را

دور می زنم گریه را بغض را

دور می زنم خودم را

دور می زنم میدان ِ حماقت ِ قاتلان را  

و می خندم به اینکه

تاریخ خود گواه است که ظلم پایدار نیست و خون ِ بی گناهان دامن گیر خواهد شد ،

همانطور که الان شده

می خندم و همه به من نگاه می کنند ..

- باز تو دیوانه شدی ،با خودت حرف می زنی ومی خندی ...به حال خودت گریه کن ..

خنده ام بیشتر می شود از اینکه اشکم را ندیدند ولی خنده ام را دیدند که چرا می خندی ..

اینجا اگر گریه کنی کسی با تو کاری ندارد ..

می خندم با صدای ِ بلند و بلندتر از قبل ...

می خندم ،

می خواهم زنده بمانم و ببینم که چطور بیشتر ازاین ، این مردم خموش ، درد می کشند تا

معنای ِ درد را بیشتر از این بفهمند ..

از برادرم معذرت می خواهم ، او برای مردم جان داد ...برای ِ مردم و من امروز آخرین روز ِ مرداد خشمناک هستم ....فقط امروز ..

برادرم منو ببخش ...می دانم باید آرام باشم و در آرام بودنم به آنچه که می خواهم ، خواهم رسید ..فقط امروز ..فقط امروز ..آخرین روز از مرداد 86.....